There are places I’ll remember
All my life
Though some have changed
Some forever, not for better
Some have gone and some remain

All these places have their moments
With lovers and friends
I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I’ve loved them all

But of all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new

Though I know I’ll never lose affection
For people and things that went before
I know I’ll often stop and think about them
In my life, I love you more

Though I know I’ll never lose affection
For people and things that went before
I know I’ll often stop and think about them
In my life, I love you more

In my life, I love you more

A historia desta web é unha historia de supervivencia, de loita contra as adversidades, de temporadas, de idas e voltas… Pero aquí está de novo, contando un pouco sobre un rapaz calquera dun sitio calquera.

Hoxe, este post vai dedicado á mesma persoa que a última vez, porque 2 anos e tres meses despois segue enchendo de luz, alegría e paz a miña vida. Quérote!!!

Boas!!! Despois dunha longa ausencia, motivada polos meus numerosos compromisos, pola falta de Internet na miña casa e por líos pajoleros dos do servidor (sen comentarios) volvo a escribir por estes lares. Os que entrates últimamente vistes pouco nesta páxina, porque estaba un pouco estropeada… Como resumo do vrao podo dicir que estuvo moi ben, a pesar de haber moito traballo. Houbo festas, partidos, partidas, boda, afillada… Pero sobre todo houbo un acontecemento moi especial, que me fixo moi feliz. Por eso hoxe o meu post vai dedicado a ti.

Ola!!! Só me paso por aquí para deixarvos as fotos dunha gran noite. Son as da (esta vez si) última cea da carreira. Difícil de mellorar!! Saúdos a todos!!!

Xa está, xa son licenciado, mais non me sinto diferente a outros días. Non teño superpoderes nin a vida é máis fácil nin máis difícil. O tempo dirá…

¡¡¡Boas!!! Aquí estou, na miña habitación, na residencia na que vivín catro dos cinco últimos anos, e esta e a penúltima noite que pasarei nela. Todo é estrano. O último mes foi unha época de apuros e présa, co dos exames, traballos e demais e por iso non puiden despedirme de todos. Agora case non queda ninguén. O edificio está en silencio e teño moito tempo para pensar, se cadra demasiado. Penso en anacos destes anos case esquencidos, alegrías, tristezas, ilusións, sentimentos,… E por encima de tódalas cousas, persoas. Coñecín moita xente neste tempo (e decateime do asombrosa que é a mente humana por poder almacenar tantas caras e nomes) pero tamén coñecín bastantes PERSOAS, así, con maiúsculas, que me fixeron feliz e que me ensinaron moitas moitas cousas. Esta é unha pequena homenaxe a esas persoas e, por suposto, son todos os que están pero non están todos os que son por falta de fotos dixitais (Sorry!). As fotos están ordenadas máis ou menos cronolóxicamente, segundo fun coñecendo a cada un, aínda que se mesturen recentes con antigas. As do final xa saben porque están aí… GRACIAS A TODOS

Acabo de rematar os mil traballos e exames que tiña. Eu xa fixen a miña parte. Só me faltan por saber dúas notas. A partir daquí todo depende desas mentes estranas chamadas profesores… A sensación que teño agora mesmo é unha mestura de alivio, porque isto xa case rematou, e de nostalxia, a que sinto cando miro á xente coa que vivín estes anos e tódolos lugares desta universidade. Parece que foi onte… Pero bueno, o futuro preséntase incerto e á vez cheo de posibilidades. A por el!!!

Hoy sólo quiero colgar una foto de una gran amiga que ha vuelto a su casa, a Alemania.

Aínda que xa pasou algún tempo, vou colgar unhas poucas fotos do acto e da cea de licenciatura, que, como xente precavida que somos, celebramos antes dos exames… Espero que sexa unha boa señal e que sí que acabe… Coma sempre, comentarios aquí embaixo ou no libro de visitas.

Pasada a primeira rolda dos exames e a estas horas quero darlle a miña “enorabuena” á miña prima Bea e a Alberto (os que aparecen na foto) porque acaban de ter a súa primeira filla. Sheyla, que é como se vai chamar, naceu o día 1 disque a eso das 3 da mañá (vai salir festeira coma a familia). Tamén aproveito para darlles as gracias por concederme o honor de ser o padriño (pobre rapaza…). ¡Estou desexando vela! Por diversos motivos que non a poderei ver polo menos ata a próxima semana… a ver se pasa pronto.